Πέλαγα μακρινά

Περίεργη σήμερα η νύχτα βαθιά στενοχώρια βγάζει κρυφή
μαγεμένη εικόνα στο περιγιάλι, μυστήριο η θάλασσα,
με τις φωνές της, ελεγείες αφιερώνει σε παράξενους θεούς.

Κρύα πέλαγα στ’ ανοιχτά, πανιά χαμένα στη βροχή
αμυδρά νησάκια πετάνε στα κύματα.

Κι όμως (εγώ) θέλω να μείνω εδώ
στη σκέψη πως όλα τελείωσαν, δύσκολα κρατιέμαι.

Σημ.: Το ποίημα είναι τροποποιημένο σε σχέση με το ίδιο όπως αρχικά δημοσιεύτηκε σε περιοδικά και στα Κόκκινα Δαιμόνια. Δίχως να αλλάζει το νόημα και το ύφος, απλώς έγινε πιο "αφαιρετικό".